Saturday, October 6, 2007

Στιγμη 14: ......

Άνοίξε το παράθυρο.
Το δωμάτιο πλημμύρισε φθινοπωρινό αεράκι.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι.
Έδεσε τα χέρια πίσω από το κεφάλι
κι έμεινε σιωπηλός,
κοιτάζωντας το ταβάνι.
Ο χρόνος σταμάτησε.
Η σκέψη, επίμονη, δήλωνε παρούσα.

Απλά μαθηματικά.
Υπολόγιζε.
Μετρούσε.
Απολογισμός.

Οι μάχες που ήρθαν.
Οι μάχες που έρχονται.
Οι μάχες που θα ‘ρθουν.

Οι νίκες που δεν έλεγαν να'ρθουν.
Οι ήττες που άφηνε πίσω του.

Η αταξία που γέμιζε τη ζωή του.
Η αταξία που μισούσε.
Η αταξία που λάτρευε.

Η τάξη που είχε ανάγκη.
Η αρμονία που του έλειπε.

Η υπομονή που χρειαζόταν.
Η υπομονή που θαύμαζε.
Η υπομονή που δεν είχε ποτέ.

Γύρισε μπρούμυτα.
Άφησε το πρόσωπό του να βουλιάξει στο μαξιλάρι.
Έκανε τραμπάλα με τις σκέψεις του
κι ένιωθε πως, απέναντί του,
καθόταν ένα από εκείνα
τα μεγαλόσωμα αγόρια,
που τον έβαζαν κάτω,
όταν ήταν μικρός.

Οι λέξεις τον είχαν αφήσει μόνο.
Δεν είχε πια πού να κρυφτεί.
Τα δάκρυα έφερναν λυτρωμό.

Αγκάλιασε το μουσκεμένο μαξιλάρι του.
Ήθελε να φωνάξει.

"Κράτα με.
Νιώθω ότι δεν ισορροπώ μόνος μου.
Νιώθω ότι χρειάζομαι δεκανίκια.
Κράτα με σου λέω.
Φοβάμαι..."

Δάκρυα.
Πνιγμένοι λιγμοί.

"Ξέρεις...
Μη με κρατάς.
Μόνο τραγούδησέ μου.
Νανούρισέ με.
Θέλω λίγο να κοιμηθώ.
Να κοιμηθώ.
Κι ύστερα θα προσπαθήσω πάλι.
Μια μέρα θα μάθω να πετάω
και τότε θα κρύβομαι στα σύννεφα.
Νανουρισέ με..."


4 comments:

Anonymous said...

Τι είναι μια μάχη; Όχι αλήθεια τι είναι μια μάχη;

Για τον στρατηγό ίσως είναι το πεδίο, οι αριθμοί, τα εφόδια... η δόξα ίσως...
Για τον πολίτη είναι η υπερυφάνεια, η τιμή, το φρόνημα...
Για τον πολιτικό... τα λάφυρα μάλλον.
Για τον ιστορικό είναι η υπομονή, η λεπτομέρεια, η εσωτερική πάλη.
Είναι και η τάξη του στρατοπέδου που διαδέχεται το χάος του πεδίου και τανάπαλιν... Αρκεί το ένα για να περιγράψει μια μάχη... ή μάλλον αρκεί η μία για να είναι η μάχη άξια περιγραφής;

Για τον ποιητή είναι οι νύχτες... σίγουρα οι νύχτες...
οι νύχτες πριν
και οι νύχτες μετά...
Οι νύχτες για τους ζωντανούς και οι νύχτες για τους τυχερούς.
Οι νύχτες κάτω από τα άστρα με προσκεφαλο το σάκο και τους συντρόφους...
ή με σκέπασμα το χώμα κοντά στην λίμνη του βαρκάρη και τους φίλους τους παλιούς και τους νέους.
Σε μερικούς έδειξες και το δρόμο για το μέρος... αλλά και συ πάλι δεν ήρθες ακάλεστος.
Νομίζεις είδες κάποιον που παίζατε μαζί...
ναι ναι μετά το σχολείο...
είχατε τσακωθεί θυμάσαι...
και δεν ξαναβρεθήκατε...
Τι; Δεν ξέρω ίσως αυτός θυμάται γιατί... ρώτα τον ντέ τι κάθεσαι;


Για τον στρατιώτη τι είναι;
Που θες να ξέρω... άμα γυρίσουν θα μας πουν...

μαρ said...

είναι πιο εύκολο στο "αυτός"...κι η αταξία ειναι τ΄ουρανού η ταξη... ανυποφόρες και οι δυο..

sunday said...

Καλησπέρα.
Ωραία τα κρεβάτια και τα ταβάνια. Αλλά πιο ωραία τα νανουρίσματα.

...απλά, μ'αρέσει να ζω.. said...

@anonymous:
Ίσως να ξέραν και πριν φύγουν...

@μαρ:
Αστεράκι, πιο εύκολο..

@sunday:
Κι εμένα πιο πολύ μ'αρέσουν τα νανουρίσματα. (Βέβαια, και τα ταβάνια, αναγκαίο κακό είναι..)Καλωσόρισες..