Saturday, August 25, 2007

Στιγμή 10: Φωτιά...

Φωτιές.
Δυό μέρες πια.
Στη Μεγαλόπολη,
την Αιτωλοακαρνανία,
την Εύβοια,
την Καστοριά,
την Αττική..
Φωτιές.

Άνθρωποι που φοβούνται,
που φωνάζουν, που κλαίνε.
Άνθρωποι που ξεκληρίζονται,
που πεθαίνουν, που καίγονται.
Θλίβομαι.


Μια φύση που μέρα με τη μέρα μαραζώνει..
και χάνεται..
Αυτό το κράτος πρόνοιας φαίνεται ανύπαρκτο..
..ή πιο σωστά αδύναμο.
Ντρέπομαι.

Μας μείναν μόνο τα ατελείωτα ρεπορτάζ.
Εκκλήσεις για βοήθεια, κατηγορίες, δάκρυα.
Λόγια. Ατελείωτα, καλοντυμένα λόγια.
Και υποσχέσεις. Πολλές υποσχέσεις.


"Μητέρα κάηκε ζωντανή με τα τέσσερα παιδιά της.
Ο πατέρας έλειπε από το σπίτι.
Είναι ο μόνος επιζών απο την οικογένεια."


Δυστυχώς,
όλοι αυτοί που έχουν τέλεια εκπαιδευτεί
στο να ντύνονται στενοχωρημένες φατσούλες,
δηλώνουν απόντες.

Όχι, δεν προσπαθούν να πείσουν
αυτό τον άνθρωπο να ζήσει.
Δε μπορούν.
Ούτως ή άλλως δεν προλαβαίνουν...
Έρχονται εκλογές.

1 comment:

Βαρτιμαίος said...

Θα μάθουμε ποτέ να μη μιλάμε για φωτιές
Μα να ρωτήσουμε την φλόγα που μας δένει
"Ποιά ήταν τα λάθη άραγε του τώρα και του χθές?"
-Ποιός είναι τάχα τώρα ζωντανός- αυτός έφυγε ή όποιος πίσω μένει.



Έχεις κλίση στην ποιητική γραφή, αυτή που σε κάνει να ξεχνίεσαι καθώς γράφεις. Μ αρέσει πολύ το blog σου. Καλή συνέχεια λοιπόν από μένα που τωρα πρωτοδιάβασα τα πονήματά σου...

Και μάλλον κέρδισες έναν αναγνώστη που του αρέσει να ξεχνιέται.