tag:blogger.com,1999:blog-14028153485360180712012-01-14T05:12:55.872-08:00...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.comBlogger211100tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-85786356818214729632008-04-16T01:07:00.001-07:002008-04-21T00:14:59.411-07:00<span style="font-size:130%;"><br />Καθισμένοι στο παγκάκι της παραλίας.<br />Χαϊδεύεις τα μαλλιά μου,<br />χαζεύω τα χείλη σου.<br />Αρχίζω να τρέχω.<br />Με κυνηγάς.<br />Πετάμε τα ρούχα μας,<br />βουτάμε στη θάλασσα.<br />Δεν ξέρω πόσο καιρό θα<br />κρατήσει αυτό το ταξίδι.<br />Δεν ξέρω πόσο μακριά<br />είναι η καινούρια Ιθάκη.<br />Ας μη μας ταλαιπωρούν<br />μάταιες σκέψεις.<br />Φίλα με.<br />Θέλω να κολυμπήσω μαζί σου.<br /></span><br /><br /><center><p style="visibility: visible;"></p><embed src="http://www.mp3asset.com/swf/mp3/notebook.swf" quality="high" wmode="transparent" flashvars="myid=9202826&amp;path=2008/04/15&amp;mycolor=0xCC086D&amp;mycolor2=0x21D930&amp;mycolor3=0xE8E661&amp;autoplay=true&amp;rand=0&amp;f=3&amp;vol=100&amp;pat=0" name="myflashfetish" type="application/x-shockwave-flash" align="middle" height="117" width="240"></embed><br /><br /><p></p></center><img style="visibility: hidden; width: 0px; height: 0px;" src="http://counters.gigya.com/wildfire/CIMP/Jmx*PTEyMDgyNzYxNDQ1NjImcHQ9MTIwODI3NjE*NjEyNSZwPTE4MDMxJmQ9Jm49.jpg" border="0" height="0" width="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-8578635681821472963?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-80223172323203134832008-04-13T06:08:00.001-07:002008-04-14T05:03:13.849-07:00<span style="font-size:130%;">Γαλλικός καφές.<br />Άρωμα σοκολάτα.<br />Το σπίτι πλημμύρισε μυρουδιές,<br />οι μυρουδιές πλημμύρισαν θύμισες.<br /><br />Θέση αναπαυτική - είχε βουλιάξει στην<br />πολυθρόνα, χωμένη κάτω από<br />μια λεπτή κουβερτούλα.<br />Προεξείχαν μονάχα οι παλάμες<br />που τύλιγαν σφιχτά το ζεστό φλυτζάνι.<br /><br />Ασάλευτη, παρατηρούσε τη βροχή.<br />Πόσο της άρεσε να παρατηρεί τη βροχή...<br />Τον τελέυταίο καιρό είχε ξεχάσει τι<br />της αρέσει, τι μπορεί, τι αντέχει, τι ψάχνει.<br />Είχε ξεχάσει να παλεύει,<br />να διαλέγει, να ζει.<br /><br />Η τζαμαρία της μπαλκονόπορτας<br />της φάνηκε θολή. Ένιωσε σα να<br />μη μπορούσε να δει τις ψιχάλες.<br />Σηκώθηκε απότομα από την πολυθρόνα.<br />Άφησε τον καφέ στο διπλανό τραπεζάκι -<br />το καρεδάκι γέμισε σοκολατένιους λεκέδες.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">Στάθηκε μπροστά από το τζάμι.<br />Άφηνε το χρόνο να λιώνει ενώ<br />έσφιγγε το </span><span style="font-size:130%;">μανίκι της μπλούζας<br />γύρω από τον καρπό της.<br />Άρχισε δειλά να καθαρίζει.<br /></span><span style="font-size:130%;"><br />Ανάσες δύσκολες, κινήσεις αργές.<br />Χέρια αμήχανα, μάτια μπερδεμένα.<br /></span><span style="font-size:130%;">Έπειτα θυμός και σύγχυση.</span><br /><span style="font-size:130%;">Ανάσες βεβιασμένες, κινήσεις βιαστικές.<br />Χέρια ανεξέλεγκτα, μάτια<br />βουτηγμένα στα δάκρυα.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Ήξερε.<br />Πάντα ήξερε, ποτέ δεν παραδεχόταν.<br />Σα να περπατούσε αγκαζέ με ένα<br />γκρίζο συννεφάκι, που, πολλές φορές,<br />προτιμούσε να περπατάει μπροστά της.<br />Το συννεφάκι αυτό που σήμερα έβρεχε...<br /><br />Σταμάτησε.<br />Άφησε τα χέρια της να<br />κυλήσουν στο τζάμι, απρόθυμη<br />να συνεχίσει να μάχεται.<br />Τα μανίκια της ήταν νωπά.<br />Χαμένη ένιωσε.<br />Κάλυψε με τα χέρια το πρόσωπο.<br />Ακούμπησε την πλάτη της στο τζάμι.<br />Γλίστρησε απαλά.<br />Βρέθηκε καθισμένη στο πάτωμα.<br /><br />Προσπάθησε να πνίξει<br />τους τελευταίους λιγμούς κι<br />ακούμπησε τις παλάμες της στο χαλί -<br />λίγη ώθηση χρειαζόταν να σηκωθεί.<br />Μάταιο.<br />Τι ήταν άραγε εκείνο που έκανε λάθος;<br /><br />Ήθελε απλά να σβήσει τη<br />στιγμή που προηγήθηκε.<br />Ήθελε να κάτσει πάλι στην<br />πολυθρόνα, να χωθεί κάτω<br />από την λεπτή κουβέρτα.<br />Ήλεθελε να συνεχίσει τον καφέ της,<br />να παρατηρήσει τη βροχή,<br />να αναβάλλει - το τελευταίο<br />φρόντιζε να το κάνει καλύτερα από όλα.<br />Ήθελε να σηκωθεί.<br /><br />Προσπάθησε ξανά.<br />Τα χέρια της δήλωναν αδύναμα -<br />αδύναμα δεν ήταν ποτέ.<br />Τώρα ήταν πιο δυνατά κι από εκείνη.<br /><br />Κοίταξε την πολυθρόνα.<br />Χαμογέλασε.<br />Ξαφνικά, ένιωσε πως<br />υπήρχε ένας λόγος.<br />Ένας λόγος να μείνει εκεί,<br />καθισμένη στο πάτωμα.<br />Κι έτσι έκανε.<br /><br />Έκλεισε τα παράθυρα,<br />κλείδωσε όλες τις πόρτες.<br />Θα έμενε σε εκείνο το χαλάκι,<br />προσπαθώντας καθημερινά<br />να βρει δύναμη να σηκωθεί ή<br />να πετάξει μαζί του.<br />Έπρεπε να μάθει να στηρίζεται<br />στην καρδιά της.<br /><br />Άφησε ανοιχτή μονάχα τη<br />τζαμαρία, εκείνη που έπλυνε<br />με το δάκρυ της....<br />για να μπορεί να θυμάται.<br /><br />(12/3-12/4)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-8022317232320313483?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-27446509861846562008-02-02T02:00:00.000-08:002008-02-02T03:08:56.277-08:00<div style="text-align: center;">Μ'<span style="font-size:180%;">α</span>ρέσ<span style="font-size:130%;">ου</span>ν οι<span style="font-size:85%;"> ά</span>ν<span style="font-size:180%;">θ</span>ρωπ<span style="font-size:130%;">οι</span>...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img520.imageshack.us/img520/2166/escapingthecrowdbyyukanxr2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://img520.imageshack.us/img520/2166/escapingthecrowdbyyukanxr2.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;">Ο </span>τρ<span style="font-size:130%;">ό</span>π<span style="font-size:85%;">ος</span> π<span style="font-size:130%;">ο</span>υ αγκ<span style="font-size:180%;">αλ</span>ιάζ<span style="font-size:180%;">ο</span>ν<span style="font-size:85%;">ται</span>...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img254.imageshack.us/img254/8463/98879852em9.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://img254.imageshack.us/img254/8463/98879852em9.jpg" alt="" border="0" /></a><br />...π<span style="font-size:85%;">ου</span> <span style="font-size:180%;">φι</span>λι<span style="font-size:130%;">ού</span>ντ<span style="font-size:85%;">αι</span>...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img527.imageshack.us/img527/2986/ballsofpaperbym0thyykunt4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://img527.imageshack.us/img527/2986/ballsofpaperbym0thyykunt4.jpg" alt="" border="0" /></a><br />...<span style="font-size:180%;">π</span>ου <span style="font-size:180%;">ξεχ</span>ν<span style="font-size:85%;">ούν</span>....<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img211.imageshack.us/img211/7190/camerabylostcontactuh3.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://img211.imageshack.us/img211/7190/camerabylostcontactuh3.png" alt="" border="0" /></a><br />Μ<span style="font-size:85%;">'</span><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:180%;">α</span>ρ</span>έσ<span style="font-size:130%;">ει</span> η<span style="font-size:180%;"> ζωή.</span>..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img147.imageshack.us/img147/4912/thesweetestmelodybycandfb1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://img147.imageshack.us/img147/4912/thesweetestmelodybycandfb1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />...ένα <span style="font-weight: bold;font-size:85%;" >ρίσκο</span><span style="font-weight: bold;"> </span>που <span style="font-size:180%;">αγαπάς</span> και <span style="font-size:180%;">αγαπιέσαι...<br /></span><br />όταν <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);font-size:78%;" >δεν το περιμένεις</span>....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-2744650986184656?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-78562776988713208692008-01-09T13:09:00.000-08:002008-01-12T04:55:59.297-08:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Αγαπημένε,<br /><br /></span><span style="font-family:georgia;">Ο καπνός σου κρύβει την αλήθεια μου.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Το ψέμα σου εγκλωβίζει την αναπνοή μου.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Παραδίνεσαι.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Το αντίο φαντάζει σε σένα μοναδική λύση.</span><br /><span style="font-family:georgia;">" Όλα θα πάνε καλά...", σου φωνάζω.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Κλείνεις τα αυτιά.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Φοβάσαι, το νιώθω.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Να παλεύεις, όμως, αγαπημένε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μαζί σου θα γελώ και θα χαίρομαι.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Να μ'αφήνεις μόνο ν'αγγίζω την καρδιά σου.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Να ακολουθώ το βήμα σου.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μαζί να περπατάμε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ο βυθός μου, το σκοτάδι σου.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μαζί, μ'ακούς;</span><br /><span style="font-family:georgia;">Αλλιώς δεν υπάρχουμε...</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Με αγάπη, </span><br /><span style="font-family:georgia;">Ο εαυτός σου.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-7856277698871320869?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-53891420260087219072007-11-07T10:59:00.000-08:002008-03-16T10:44:01.496-07:00<span style="font-size:130%;">Λατρεύω τις λέξεις.<br />Κρύβουν μέσα τους εμένα.<br />Αυτό που αιθάνομαι,<br />αυτό που βλέπω,<br />αυτό που ποθώ.<br />Το εγώ μου κατακερματισμένο σε γράμματα.<br />Η ύπαρξη μου, ενιαία, με νόημα.<br />Ναι, λατρεύω τις λέξεις.<br />Κρύβουν μέσα τους την αλήθεια μου.<br />.........................................................................<br /><br />Νιώθω το στόμα μου στεγνό.<br />Το μολύβι μου κουρασμένο.<br />Οι λέξεις φαντάζουν φτωχές.<br />Οι λέξεις μου.<br />..........................................................................<br /><br />Ακουμπώ τους αγκώνες στο γραφείο.<br />Στηρίζω το πρόσωπό στις παλάμες.<br />Σήμερα, αφήνομαι στη σιωπή.<br />Οι λέξεις ποτέ δεν εναι φτωχές.<br />Σε αναγκάζουν να αρθρώσεις αυτό που<br />δεν έχεις το κουράγιο να παραδεχτείς.<br />Η σιωπή είναι ένα εύγλωττο καταφύγιο.<br />Δέχεται υποτακτικά να σε βοηθήσει στο αιώνιο<br />κρυφτό που παίζεις με τη σκέψη σου.<br />Το κρυφτό που επιλέγουμε.<br />Το κρυφτό που, συχνά, έχουμε ανάγκη.<br /><br />........................................................................<br /><br />Όχι, σου λέω, οι λέξεις δεν είναι φτωχές.<br />Απλά, ίσως να μην είναι πάντα απαραίτητες...</span><br /><br /><center><embed src="http://www.mp3asset.com/swf/mp3/notebook.swf?myid=5852431&amp;path=2007/11/08&amp;mycolor=0x7CAA96&amp;mycolor2=0xB6C474&amp;mycolor3=0xD4D489&amp;autoplay=true&amp;rand=0&amp;f=3&amp;vol=100" quality="high" wmode="transparent" flashvars="" name="myflashfetish" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" align="middle" height="117" width="266"></embed><br /></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-5389142026008721907?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-67136905841063343402007-10-13T08:20:00.000-07:002007-10-13T22:27:14.715-07:00<span style="font-size:130%;"><br />Σε ψάχνω...<br /><br />Δεν ξέρω ποιος είσαι.<br />Δεν ξέρω για πόσο.<br />Δεν ξέρω γιατί.<br /><br />"Ωραία. Γιατί σε ψάχνω κι εγώ..."</span><br /><style type="text/css">etish object, div.fetish embed {width:px;height:px;visibility:visible;z-index:5;}div.fetish div.fetishButton {display:block;position:relative;top:-35px;z-index:6;text-align:center;}</style><div class="fetish"><center><embed src="http://www.mp3asset.com/swf/mp3/notebook.swf" quality="high" wmode="transparent" flashvars="myid=5276534&amp;path=2007/10/13&amp;mycolor=0xBADBF7&amp;mycolor2=0x3B72AD&amp;mycolor3=0xF7B9FF&amp;autoplay=true&amp;rand=0&amp;f=3" name="myflashfetish" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" align="middle" height="" width=""></embed></center></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-6713690584106334340?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-84125361337665798552007-10-06T11:26:00.000-07:002007-10-16T17:03:09.064-07:00<span style="font-size:130%;">Άνοίξε το παράθυρο.<br />Το δωμάτιο πλημμύρισε φθινοπωρινό αεράκι.<br />Ξάπλωσε στο κρεβάτι.<br />Έδεσε τα χέρια πίσω από το κεφάλι<br />κι έμεινε σιωπηλός,<br />κοιτάζωντας το ταβάνι.<br />Ο χρόνος σταμάτησε.<br />Η σκέψη, επίμονη, δήλωνε παρούσα.<br /><br />Απλά μαθηματικά.<br />Υπολόγιζε.<br />Μετρούσε.<br />Απολογισμός.<br /><br />Οι μάχες που ήρθαν.<br />Οι μάχες που έρχονται.<br />Οι μάχες που θα ‘ρθουν.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">Οι νίκες που δεν έλεγαν να'ρθουν.<br /></span><span style="font-size:130%;">Οι ήττες που άφηνε πίσω του.<br /><br />Η αταξία που γέμιζε τη ζωή του.<br />Η αταξία που μισούσε.<br />Η αταξία που λάτρευε.<br /><br />Η τάξη που είχε ανάγκη.<br />Η αρμονία που του έλειπε.<br /><br />Η υπομονή που χρειαζόταν.<br />Η υπομονή που θαύμαζε.<br />Η υπομονή που δεν είχε ποτέ.<br /><br />Γύρισε μπρούμυτα.<br />Άφησε το πρόσωπό του να βουλιάξει στο μαξιλάρι.<br />Έκανε τραμπάλα με τις σκέψεις του<br />κι ένιωθε πως, απέναντί του,<br />καθόταν ένα από εκείνα<br />τα μεγαλόσωμα αγόρια,<br />που τον έβαζαν κάτω,<br />όταν ήταν μικρός.<br /><br />Οι λέξεις τον είχαν αφήσει μόνο.<br />Δεν είχε πια πού να κρυφτεί.<br />Τα δάκρυα έφερναν λυτρωμό.<br /><br />Αγκάλιασε το μουσκεμένο μαξιλάρι του.<br />Ήθελε να φωνάξει.<br /><br />"Κράτα με.<br />Νιώθω ότι δεν ισορροπώ μόνος μου.<br />Νιώθω ότι χρειάζομαι δεκανίκια.<br />Κράτα με σου λέω.<br />Φοβάμαι..."<br /><br />Δάκρυα.<br />Πνιγμένοι λιγμοί.<br /><br />"Ξέρεις...<br />Μη με κρατάς.<br />Μόνο τραγούδησέ μου.<br />Νανούρισέ με.<br />Θέλω λίγο να κοιμηθώ.<br />Να κοιμηθώ.<br />Κι ύστερα θα προσπαθήσω πάλι.<br />Μια μέρα θα μάθω να πετάω<br />και τότε θα κρύβομαι στα σύννεφα.<br />Νανουρισέ με..."</span><br /><br /><style type="text/css">div.fetish object, div.fetish embed {width:266px;height:117px;visibility:visible;z-index:5;}div.fetish div.fetishButton {display:block;position:relative;top:-35px;z-index:6;text-align:center;}</style><div class="fetish"><center><embed src="http://www.mp3asset.com/swf/mp3/notebook.swf" quality="high" wmode="transparent" flashvars="myid=5140838&amp;path=2007/10/07&amp;mycolor=0xDCDFBE&amp;mycolor2=0xFFD6F5&amp;mycolor3=0xDAFFFB&amp;autoplay=true&amp;rand=0&amp;f=3" name="myflashfetish" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" align="middle" height="117" width="266"></embed> </center></div><img style="visibility: hidden; width: 0px; height: 0px;" src="http://counters.gigya.com/wildfire/CIMP/JnB0PTExOTE3NDkxMjI5MDYmcD0xODAzMSZkPSZuPWJsb2dnZXI=.jpg" border="0" height="0" width="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-8412536133766579855?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-71541742506042508412007-09-07T04:52:00.000-07:002007-09-11T08:57:07.533-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Ντύθηκε το καλύτερό του χαμόγελο.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Έβαλε το φόβο στο δεξί τσεπάκι του παντελονιού.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ήξερε ότι ήταν τρύπιο, ήλπιζε ότι θα παραπέσει.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Πακετάρησε τα πιο στέρεα επιχειρήματα.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Αμήχανος γυρνούσε από δωμάτιο σε δωμάτιο,</span><br /><span style="font-family:georgia;">μην τυχόν είχε ξεχάσει τίποτα.</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Κλειδωσε την πόρτα του σπιτιού.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Άφησε μέσα οτιδήποτε θύμιζε αλήθεια.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Κανένα ίχνος λύπης.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Καμιά υπόνοια μοναξιάς.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Αστεία και γέλια.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ένιωσε έτοιμος να πείσει για άλλη μια φορά.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Να πείσει ότι είναι αυτό που δεν ήταν ποτέ.</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Περπατά γρήγορα.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Το νοικιασμένο του εγώ,<br />δεν αφήνει χώρο για σκέψεις.<br />Ωπ!</span><br /><span style="font-family:georgia;">Παραλίγο να πέσει..</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μικρή παύση.<br /><br /></span><span style="font-family:georgia;">Σιάξιμο του παντελονιού.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ίσιωμα του γιακά.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Συνεχίζει.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Περπατά ακόμα πιο γρήγορα.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Δεν ξέρει πού πάει, δεν ξέρει γιατί περπατά.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Βιάζεται.</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Το δειλινό σιγά σιγά ρίχνει τα πέπλα του.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Κοιτάζει τον ουρανό.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μυρίζει ελευθερία.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Την είχε ξεχάσει τούτη τη μυρουδιά.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Τα χρώματα τον κάνουν να θέλει να ταξιδέψει.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μικρή παύση.</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Κλείνει τα μάτια.</span><br /><span style="font-family:georgia;">"Μονο για λίγο", σιγοψιθυρίζει.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μόνο για λίγο.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Αφήνει την ψυχή του να ταξιδέψει κι αυτή.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Πόσο την είχε ξεχάσει τη μυρουδιά της ελευθερίας;</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Ακίνητος παρατηρητής.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Το έργο ήταν γραμμένο για εκείνον.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Γιατί δεν ένιωθε πρωταγωνιστής;</span><br /><span style="font-family:georgia;">Γιατί ήταν απλά ένας από εκείνους τους νυσταγμένους </span><span style="font-family:georgia;">θεατές της πρώτης σειράς;</span><br /><span style="font-family:georgia;">Πήρε μια βαθειά ανάσα.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ρούφιξε όση ελευθερία μπορούσε.</span><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Ήξερε τι θα κάνει..</span></span><span style="font-size:130%;"><br /><br />Απαλά έβγαλε τη μάσκα του.<br /></span><span style="font-size:130%;">Την ακούμπησε στο πλακόστρωτο.<br /></span><span style="font-size:130%;">Ένιωσε δυνατός.<br /></span><span style="font-size:130%;">Άνοιξε τα μάτια.<br /></span><span style="font-size:130%;">Άρχισε να περπατά.<br /></span><span style="font-size:130%;">Βήματα αργά, ρυθμικά, σταθερά.<br /></span><span style="font-size:130%;">Δε βιαζόταν.<br /></span><span style="font-size:130%;">Απολάμβανε το δειλινό.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">"Μόλις γυρίσω σπίτι"</span><span style="font-size:130%;">, σκέφτηκε</span><span style="font-size:130%;">,<br /></span><span style="font-size:130%;">"πρέπει να ράψω τις τσέπες μου…".</span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-7154174250604250841?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-88847539741577892222007-09-04T13:30:00.000-07:002007-09-06T01:02:24.906-07:00<span style=";font-family:georgia;font-size:130%;" >Φωτιές.<br />Σταμάτησα να μετράω τις μέρες.<br />Η τηλεόραση μένει κλειστή.<br />Φροντίζω μόνο να μένω λίγο ενήμερη.<br />Φωτιές.<br /><br />------------------------------------------<br /><br />- Τι πράμα ρε παιδί μου και αυτό με τις φωτιές;<br />- Όντως.<br />- Μα ρε συ, κάηκαν ολόκληρα χωριά.<br />- Ναι, ναι. Και τα δάση. Τα δάση καταστράφηκαν.<br />- Ξέρεις κάτι;<br />- Τι;<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:georgia;font-size:130%;" >- Δεν τις μπορώ αυτές τις μαλακίες με τα δάση. Εδώ καίγεται κόσμος. Καίγονται άνθρωποι. Στα αρχίδια μου τα δάση. Κάηκαν μερικά δέντρα και λίγα ζώα. Σιγά και τι έγινε. Εγώ δε μπορώ να βλέπω να καίγονται άνθρωποι...</span><br /></div><span style=";font-family:georgia;font-size:130%;" ><br />-------------------------------------------<br /><br />Η λύκαινα κρατούσε τα μωρά της σφιχτά,<br />μέσα στην αγκαλιά της.<br />Έκλαιγαν τρομαγμένα.<br />Ήθελε κ αυτή να κλαψει.<br />Ήθελε τόσο πολύ να κλάψει.<br />Η φωτιά πλησίαζε.<br />Άκουγε τις κραυγές των δέντρων.<br />Ένιωθε τον πόνο που φέρνει η φλόγα.<br />Φοβόταν.<br />Τα έλατα καθησύχαζαν τα φύλλα τους.<br />Όλοι ένιωθαν τον κίνδυνο.<br />Όλοι ήξεραν τι επρόκειτο να γίνει.<br />Όλοι υπέφεραν.<br />Σκούπισε στην κοιλιά της<br />τη βρεγμένη μουσούδα της.<br />Ήθελε να εξαφανίσει τα λίγα δάκρυα<br />που είχαν προλάβει να κυλίσουν.<br />Έσφιξε τα δόντια της. Έδειξε θάρρος.<br />Θάρρος. Όπως και τα έλατα.<br />Όπως και όλοι οι κάτοικοι του δάσους.<br />Όχι, δεν έπρεπε να κλάψει.<br /><br />Φλόγες...<br /><br />Υ.Γ. Απλά, σκέφτηκα ότι, μερικές φορές,<br />είναι ωραίο να αναφέρουμε τα ζητήματα<br />και τις στιγμές, τις λιγότερο πιασάρικες...<br /><br />Αυτά.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-8884753974157789222?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-83885537413022313092007-08-30T13:55:00.000-07:002007-09-06T06:07:38.239-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Φωτιές.<br />Πέντε μέρες πια.<br />Φωτιές.<br /><br />Η τηλεόραση με έχει κουράσει.<br />Αποφεύγω πια τις ειδήσεις.<br />Πατάω το μαγικό κόκκινο κουμπάκι,<br />που κλείνει το χαζοκούτι.<br />Οι περισσότεροι έχουν έτοιμη την απάντηση.<br /><br />"Αδιαφορείς".<br /><br />Όχι.<br />Δεν αδιαφορώ.<br />Προσπαθώ μόνο να δείξω σεβασμό.<br /><br />"Δηλαδή σεβόμαστε όταν αγννοούμε;"<br /><br />Όχι.<br />Μα δε μπορώ να έχω μια διαφορετική<br />αίσθηση για το σεβασμό;<br /><br />"Ναι ρε!Sure.."<br /><br />Απλά, νιώθω ότι<br />σεβόμαστε τους άλλους,<br />αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό,<br />όταν εκτιμάμε αυτό που ζούμε κάθε μέρα.<br />Όταν παλεύουμε για να το βελτιώσουμε<br />κάθε μέρα.<br /><br />Σεβόμαστε όταν δεν περιμένουμε<br />τα ατελείωτα ρεπορτάζ,<br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">τις εικόνες ανθρώπων απελπισμένων,</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">τις απεθείας συνδέσεις με περιοχές που καίγονται,<br />για να πούμε ότι είμαστε τυχεροί,<br />για να χαρακτηρίσουμε επαρκές αυτό που ζούμε.<br /><br />Σεβόμαστε όταν σωπαίνουμε.<br />Δε χρειάζεται να λυπόμαστε.<br />Μόνο να σωπαίνουμε.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-8388553741302231309?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-23442426303994141782007-08-25T10:15:00.000-07:002007-08-29T13:54:43.617-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Φωτιές.<br />Δυό μέρες πια.<br />Στη Μεγαλόπολη,<br />την Αιτωλοακαρνανία,<br />την Εύβοια,<br />την Καστοριά,<br />την Αττική..<br />Φωτιές.<br /><br />Άνθρωποι που φοβούνται,<br />που φωνάζουν, που κλαίνε.<br />Άνθρωποι που ξεκληρίζονται,<br />που πεθαίνουν, που καίγονται.<br />Θλίβομαι.<br /><br /><br />Μια φύση που μέρα με τη μέρα μαραζώνει..<br />και χάνεται..<br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Αυτό το κράτος πρόνοιας φαίνεται ανύπαρκτο..<br />..ή πιο σωστά αδύναμο.<br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Ντρέπομαι.<br /><br />Μας μείναν μόνο τα ατελείωτα ρεπορτάζ.<br />Εκκλήσεις για βοήθεια, κατηγορίες, δάκρυα.<br />Λόγια. Ατελείωτα, καλοντυμένα λόγια.<br />Και υποσχέσεις. Πολλές υποσχέσεις.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;" >"Μητέρα κάηκε ζωντανή με τα τέσσερα παιδιά της.<br />Ο πατέρας έλειπε από το σπίτι.<br />Είναι ο μόνος επιζών απο την οικογένεια."</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Δυστυχώς,<br />όλοι αυτοί που έχουν τέλεια εκπαιδευτεί<br />στο να ντύνονται στενοχωρημένες φατσούλες,<br />δηλώνουν απόντες.<br /><br />Όχι, δεν προσπαθούν να πείσουν<br />αυτό τον άνθρωπο να ζήσει.<br />Δε μπορούν.<br />Ούτως ή άλλως δεν προλαβαίνουν...<br />Έρχονται εκλογές.</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-2344242630399414178?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-35646867517329932812007-08-23T12:59:00.000-07:002007-09-01T03:23:37.197-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">"Να χαίρεσαι τη ζωή σου,</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">τη σύντομη και την ανεπίστροφη.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">Αλλά μέσα στο ρυθμό και την τάξη.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">Φυσική και ελεύθερη.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">Να κρατάς την εμορφιά των παθών.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">Ένα κύπελλο στο χέρι σου από αγνό ασήμι.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">Αλλά με γνώση και πειθαρχία.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">Εκείνο που θε σε κρίνει...<br />...δεν είναι η ηθική σου πτώση.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">Αλλά η βούληση για δύναμη,</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">που θα βρίσκει το δρόμο να σε ανεβάζει ξανά...</span></span><br /></div><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family:georgia;">στην καθαρή σου αρχικότητα.."</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Ζούμε στιγμές.<br />Στιγμές δύσκολες, ανυπόφορες, άσχημες.<br />Απορούμε, αντιδρούμε, γκρινιάζουμε,<br />φωνάζουμε, κλαίμε.<br />Το χειρότερο, όμως, είναι ότι ξεχνάμε.<br />Ξεχνάμε ότι η ζωή,<br />θεωρεί απαραίτητα μερικά χαστούκια.<br />Ίσως γιατί το χαστούκι είναι ένας τρόπος<br />..να γυρίσεις το κεφάλι.<br />Να κοιτάξεις μπροστά.<br />Ξεχνάμε.<br />Ξεχνάμε ότι μετά από κάθε χαστούκι,<br />η ζωή παραφυλάει για ένα χάδι.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Αυτά.</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-3564686751732993281?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-13251762218283910812007-07-30T15:19:00.000-07:002007-10-03T07:08:34.553-07:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Βέβαια σήμερα,<br />παρότι προσπαθώ να επανορθώσω,<br />έλεγα να μη μιλήσω εγώ.<br /><br /></span></span></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Θα εμπιστευτώ δυο άλλες φωνές.<br />Δυό φωνές που έπεσαν στα χέρια μου τυχαία.<br />Δυο φωνές ίσως περισσότερο καλλιτεχνικές.<br /></span></span></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ίσως γιατί η τέχνη φωνάζει πιο δυνατά..</span></span></span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);"><br /></span></span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Της χαρτοπετσέτας τα ποιήματα - Θάνος Ζελίτης</span><br /><br />Της χαρτοπετσέτας τα ποιήματα<br />πέλαγος απέραντο<br />πνιγήκαμε σε ένα ποτήρι κρασί<br />γιατί δε μάθαμε να επιπλέουμε<br />όταν όλα βυθίζονται<br />και η λησμονιά<br />δεν ήταν όνειρο<br />ανάγκη ήταν<br />και λεπίδα κοφτερή....<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Ο βασιλιάς κι εγώ - Αφροδίτη Μάνου</span></span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Στο παρθένο σου δάσος φοβάμαι να μπω</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> με τσιγάρο αναμμένο και τέτοιο καιρό</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> δυναμώνει ο αέρας, χρυσόμαλλο δέρας</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> μπορεί να με φας πριν σου πω σ' αγαπώ.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> Απ' τη μέση του δρόμου σου τηλεφωνώ</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> μόνο θάλασσα βλέπω εδώ κι ουρανό</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> στις μικρές αχιβάδες φωτάκια χιλιάδες</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> μα...που είναι το φως μου το αληθινό;</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> Επιστρέφω σ' εσένα ξανά σαν τρελή</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> να σε δω που θα βγαίνεις την ανατολή</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> Βασιλιά της καρδιάς μου κι απ'το τατουάζ μου</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"> εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ.</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></div><br /><style type="text/css">div.fetish object, div.fetish embed {width:266px;height:117px;visibility:visible;z-index:5;}div.fetish div.fetishButton {display:block;position:relative;top:-35px;z-index:6;text-align:center;}</style><div class="fetish"><center><embed src="http://www.mp3asset.com/swf/mp3/notebook.swf" quality="high" wmode="transparent" flashvars="myid=5051212&amp;path=2007/10/03&amp;mycolor=0xF1396D&amp;mycolor2=0xADFFF8&amp;mycolor3=0xC6B8FD&amp;autoplay=true&amp;rand=0&amp;f=3" name="myflashfetish" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" align="middle" height="117" width="266"></embed><br /></center></div><img style="visibility: hidden; width: 0px; height: 0px;" src="http://counters.gigya.com/wildfire/CIMP/JnB0PTExOTE0MjAzODAzMTImcD0xODAzMSZkPSZuPWJsb2dnZXI=.jpg" border="0" height="0" width="0" /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-1325176221828391081?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-81214337460746702682007-07-17T13:03:00.000-07:002007-08-30T05:30:59.960-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Ομολογώ ότι είναι μερικές στιγμές, ιδιαίτερα όταν κάνω μέρες να postάρω, που χαίρομαι πολύ που το blog δεν έχει φωνή.Νομίζω ότι αν μπορούσε να μιλήσει θα μου γκρίνιαζε.<br /><br />"Χμ.. Πώς και από εδώ; Πώς και μας θυμήθηκες;<br />Πάλι να γράψεις κανά χαζοπροβλημτισμό;"<br /><br />Δεν ξέρω αν το έχω ξαναπει αλλά νομίζω ότι τα blog έχουν κάτι από το καυστικό χιούμορ του παντέλειου, πανέμορφου και γλυκήτατου ιδιοκτήτη τους...εε;</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Έκανα ένα μήνα σχεδόν να γράψω.Μερικές φορές νιώθω ότι δεν υπάρχει τίποτα σημαντικό για να πω. Αλλά, όσο ζούμε, τουλάχιστον μέχρι εκεί είναι δυνατό να τεκμηριωθεί, υπάρχουν στιγμές.Κ εγώ έλεγα σήμερα να επανορθώσω.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Δεκτή η συγγνώμη blogουλίνι μου?</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-8121433746074670268?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-20105024168504239822007-07-04T13:42:00.000-07:002007-08-31T14:53:27.467-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Η ώρα περνάει.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Κάθε λεπτό φαντάζει πιο δύσκολο από το προηγούμενο.<br />Φοβάμαι...<br /></span><span style="font-family:georgia;">Κοιτάζω ανυπόμονα το κινητό.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Κανένα μήνυμα δεν ελήφθη.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Δεν εκπλήσσομαι.</span><span style="font-family:georgia;"><br />Στα δύσκολα όλοι κολώνουμε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Απλά, αναρωτιέμαι.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Τι είναι αυτό που μας κάνει και γουστάρουμε</span><br /><span style="font-family:georgia;">τόσο πολύ το κυνήγι με το παρελθόν;<br />Γυρίζω τις σελίδες.<br />Όντως η σιωπή σου είναι εύγλωττη,<br />μόνο που τώρα έχω ανάγκη μια λέξη..<br /></span><span style="font-family:georgia;">Αυτά.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Καληνύχτα.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-2010502416850423982?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-82800056563418304792007-06-28T10:52:00.000-07:002007-09-12T05:05:55.776-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Όταν βλέπω γύρω μου<br />ανθρώπους θλιμμένους,<br />με δάκρυα στα μάτια,<br />σφιγμένα </span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">χείλη,<br />τσαλακωμένα μουτράκια,<br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">αναρωτιέμαι αν όντως,<br />μερικές φορές,<br />είναι επίπονο το να ζεις...</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Όταν, όμως, βλέπω γύρω μου χαμόγελα...<br /><br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Χαμόγελα χαράς,<br />χαμόγελα λύπης,<br />χαμόγελα ερωτευμένων,<br />χαμόγελα μίσους,<br />χαμόγελα συγκατάβασης,<br />χαμόγελα ενθουσιασμού,<br />χαμόγελα αδιαφορίας,<br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">χαμόγελα κοροϊδίας,<br />χαμόγελα τυπικά και σφιγμένα,<br />χαμόγελα που συνοδεύουν μια συγγνώμη,<br />χαμόγελα μετά από ένα πείραγμα<br />ή κάποιο κοπλιμέντο,<br />χαμόγελα ανακούφισης,<br />χαμόγελα αισιοδοξίας...</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"><br />Χαμόγελα, χαμόγελα, χαμόγελα...</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Τότε ξέρω πως κάθε στιγμή,<br />όσο δύσκολη και να'ναι,<br />πρέπει να συνοδεύεται από ένα χαμόγελο...<br /><br />Γιατί οι στιγμές,<br />οι αβάσταχτες,<br />οι γρήγορες,<br />οι βαρετές,<br />οι δυνατές,<br />οι αγχωτικές,<br />οι χαλαρές,<br />οι δύσκολες,<br />οι χαρούμενες,<br />οι γεμάτες,<br />είναι μοναδικές....<br /><br />Είναι ωραίες...</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-8280005656341830479?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-836757783506927912007-06-18T10:55:00.000-07:002007-06-25T11:44:59.102-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Άλλη μια μέρα ξύπνησα καθυστερημένα...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Είχα 5 λεπτά να ετοιμαστώ για το μάθημα οδήγησης...</span><span style="font-family:georgia;">Ανέβαλλα το πρωινό, ανέβαλλα το δροσερό ντουζ... </span><span style="font-family:georgia;">Ντύθηκα γρήγορα...</span><span style="font-family:georgia;">Ουφ..<br />Στο τσακ!</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;font-size:130%;" >Ο κύριος που μου κάνει μάθημα καθυστέρησε ένα τέταρτο...</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Το μάθημα τελείωσε...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Τώρα πρέπει γρήγορα να πάρω τα πράγματα από το σπίτι, λίγα ψιλά, εισιτήρια...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Προλαβαίνω να φύγω στην ώρα μου...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ωραία...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ας περπατήσω λίγο γρήγορα να σιγουρευτώ ότι θα προλάβω συγκοινωνία...</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;font-size:130%;" >Το λεωφορείο ήρθε μετά από μισή ώρα...</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 51);">Τότε, συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά ότι τριγύρω μου ο κόσμος είναι γεμάτος με ανθρώπους που τρέχουν... Τρέχουν να προλάβουν το λεωφορείο, το μετρό, τις πρώτες εφημερίδες, τη θέση στο πρώτο θρανίο, τον αγώνα, το φανάρι πριν ανάψει κόκκινο...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 51);">Κ αφού αναλωνόνονται με όλα αυτά, φορτωμένοι με μια πιθανώς ανύπαρκτη πίεση, ξεχνάνε. Ξεχνάνε να πάρουν ένα τηλέφωνο, να πούνε ένα σ'αγαπώ, να χαμογελάσουν, να κλάψουν, να αισθανθούν... Σε κάποιο από αυτά τα "πέρα - δώθε", πολλές φορές, ξεχνάνε τον εαυτό τους...<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Κ τότε τρέχουν πάλι...</span><br /></span></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 51);"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;" >Τρέχουν τώρα να προλάβουν τις στιγμές,<br />τη ζωή τους, τον έρωτα...</span></span><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-83675778350692791?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-69031243081262007942007-06-17T11:07:00.001-07:002007-06-18T10:44:31.346-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Θέατρο Βραχων Μελίνα Μερκούρη 12 / 6<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /></span></span><span style="color: rgb(51, 51, 51);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Ώρα 21:30</span></span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ακόμα νιώθω το μάγουλό μου πρησμένο. </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τελικά, η επίσκεψη στον οδοντίατρο είναι κάθε φορά μια εμπειρία.Η ένεση, ο τροχός...</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Είχα πει δεν έχω διάθεση να βγω. </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Η μέρα, όμως, έμοιαζε να επιβάλλει ένα τόλμημα...<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">SKA CUBANO...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ποιοι είναι αυτοί; Δεν έχω ιδέα...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Και γιατί ήρθα εδώ; Μμμ...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Γιατί δε μου αρέσει να απορρίπτω το άγνωστο...<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Ώρα 22:30</span></span></span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Το υπέροχο opening των Locomondo τελείωσε.<br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ώρα να βγουν στη σκηνή οι " άγνωστοι "...<br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">"Και τι μουσική τραγουδάνε;"</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">"SKA"</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">"Υφίσταται;"</span><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Οι πόρτες ανοίγουν.</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μπαίνουμε μέσα.</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κόσμος...Τόσος κόσμος..</span></span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Ώρα 23:00</span></span></span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ο front man του συγκροτήματος μοιάζει με ζογκλέρ κ</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">αι η υπόλοιπη μπάντα δε διαφέρει και πολύ.</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ακολουθούν όλοι μια "τρελή" γραμμή.</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ω Θεέ! Πού ήρθα;;;<br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">LA REVOLUTION DE SKA CUBANO.</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Η μουσική αρχίζει.</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Και το ταξίδι μαζί...</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Ώρα 23:15 </span></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />Ένα τεράστιο πλήθος χορεύει. Οι ρυθμοι κουβανέζικοι.. </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Όχι εγώ, είμαι κουρασμένη.</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Δε θα χορέψω απόψε. </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κλείνω μόνο για λίγο τα μάτια... Κάνω απλά απαλές ρυθμικές κινήσεις με το κορμί μου... </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μπα..Δε μπορώ να αντισταθώ... </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κανείς δε μπορεί... </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Χορεύω, αφήνομαι... </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Η σκέψη σταματάει. Πλέον όλοι έχουν παραδοθεί στη μουσική.. </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ο συντηρητικός κύριος με το κουστούμι, η σεμνή συνοδός του με τα ψηλά τακούνια, </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ο γλυκός τύπος με το καρό παντελόνι, η ντροπαλή δεσποινίς με το περίεργο χτένισμα, </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ένα ζευγάρι τρελών εξηντάριδων, ο αδέξιος τύπος που κάθεται δίπλα μου...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />Η μουσική...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Φταίχτρα για αυτές τις μικρές στιγμές, όπου όλοι</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">πέταξαν τα " κουστούμια" της καθημερινότητας και </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">άφησαν πίσω τους σωρούς προβλημάτων...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Υπήρχε πλέον μόνο η μουσική...<br />Κι όλοι απέναντι της "γυμνοί" και ίσοι...<br /></span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ναι, είναι ένας χορός υγιής...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Υγιής γιατί καταφέρνει να "προκαλεί",<br />χωρίς να κάνει το σαγήνευμα αυτοσκοπό...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Υγιής γιατί φέρνει την εκτόνωση,<br />με τρόπο εξευγενισμένο...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Που μόνο σε γεμίζει ...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Δε σε αδειάζει...<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Ώρα 01:00</span></span><br />Μόλις χώθηκα κάτω από τα σκεπάσματα...<br />Κλείνω τα μάτια...<br />Μη γελάτε..<br />Ακόμα χορεύω...<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-6903124308126200794?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-89824604510809295542007-05-22T13:13:00.000-07:002007-09-01T03:33:18.217-07:00<p class="MsoNormal" style="font-family:georgia;"><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" >Τελικά, μάλλον ο <a href="http://www.sikyon.com/Sicyon/Lysippos/lysip_grpg07.html">Λύσιππος </a>είχε δίκιο...<br />Κάθε στιγμή είναι μια ευκαιρία.<br />Πρέπει απλά να να έχουμε ανοιχτά τα μάτια,<br />για να τη δούμε,<br />για να τη δούμε και να την προλάβουμε...<br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >να πούνε. Φανερώνται αμέσως όποιος το'χει</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντας το πέρα</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του.</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >Ο αρνηθείς δε μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >όχι θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >εκείνο τ'όχι - το σωστό- εις όλη τη ζωή του.</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >Che fece... Il gran rifiuto</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >(Κωνσταντίνος Καβάφης)</span><span style="color: rgb(78, 47, 47);font-size:130%;" ><br /><br />Μόνο τότε, κάθε ευκαιρία αφήνει μια επιλογή.<br />Μόνο αν την προλάβεις...<br />Την επιλογή της αποδοχής ή της άρνησης...</span><span style="font-size:130%;"><br />Ή την αρπάζεις, ή την αφήνεις να περάσει....</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Georgia;font-size:13;" ></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-8982460451080929554?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-74167151758885488102007-05-20T07:46:00.000-07:002007-09-01T04:39:00.418-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Βρέχει...<br />Ήθελα να βγω.<br />Αδύνατο.<br />Λόγοι πολλοί.<br />Μένω σπίτι. Διαβάζω.<br />Ψάχνω κάτι που θα με κάνει να χαμογελάσω.<br />Αδύνατο.<br /><br />Έπεσα μόνο πάνω σ'αυτό...<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Η ποιότητα των ανθρώπων φαίνεται</span></span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;" >στις μικρές και ασήμαντες συμπεριφορές...</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;" >Τα μεγάλα και τα σπουδαία, όλοι τα προσέχουν..</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:georgia;" >Ποιότητα - Θάνος Ζελίτης</span><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">(Της χαρτοπετσέτας τα πονήματα)</span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-7416715175888548810?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1402815348536018071.post-9644129764782238772007-05-19T07:52:00.000-07:002007-09-01T03:40:05.339-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:georgia;font-size:130%;" >Απορώ που δημιούργησα αυτό το blog.<br />Αρνούμουν πάντα κατηγορηματικά να κρατήσω<br />οποιουδήποτε είδους ημερολόγιο.<br />Ίσως γιατί δε μ'αρέσει πολύ να περιορίζω τη ζωή σε τόνο περιγραφικό.<br /><br /></span><span style=";font-family:georgia;font-size:130%;" >Ωστόσο, θεωρώ το blog σαν μια παρακαταθήκη<br />σκέψεων και προβληματισμών.<br />Και αυτό είναι το βήμα μετά την περιγραφή.<br />Εκείνο που πιστοποιεί την ύπαρξη της στιγμής.</span><span style=";font-family:georgia;font-size:130%;" ><br /><br />Και η στιγμή είναι ένα βήμα ακόμα.<br />Ένα βήμα πιο κοντά στην Ιθάκη...<br /><br /><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1402815348536018071-964412976478223877?l=aplamareseinazw.blogspot.com' alt='' /></div>...απλά, μ'αρέσει να ζω...http://www.blogger.com/profile/16011364150409459864noreply@blogger.com1